hydrothermal carbonization).
Opracowana przez Bergiusa i Hägglunda metoda scukrzania drewna polega na hydrolizie z użyciem stężonego kwasu solnegoDruga z przemysłowych metod scukrzania celulozy (metoda Schöllera i Tornescha) polega na stosowaniu rozcieńczonego kwasu siarkowego.. Otrzymuje się hydrolizaty zawierające do 4% cukru („sok surowy”, otrzymywany po ekstrakcji cukru z buraków, zawiera 13–15%), które najczęściej poddaje się fermentacji alkoholowej. Otrzymywany w ten sposób etanol jest drogi, a zatężanie roztworów w celu wykrystalizowania cukru jest zupełnie nieopłacalne w warunkach normalnej dostępności tradycyjnych surowców (np. buraki, trzcina cukrowa).
W procesie Hägglunda-Bergiusa wyodrębnia się etapy (węzły instalacji): rozdrabnianie drewna na zrębki, ekstrakcja garbników i żywic wodą i rozpuszczalnikami, suszenie, hydroliza, przeróbka hydrolizatu, odzyskiwanie kwasu solnego, przeróbka ligniny. Hydroliza jest prowadzona w baterii kilku lub kilkunastu dyfuzorów – cylindrycznych zbiorników o pojemności 50 m³, wyłożonych płytkami kwasoodpornymi (na kwasoodpornej zaprawie). Wiórki są przemieszczane przeciwprądowo z kwasem solnym: świeże zrębki w pierwszym dyfuzorze są zraszane hydrolizatem opuszczającym wszystkie pozostałe aparaty baterii (temp.