Wykonywano je z dwóch warstw kolorowego (w efekcie onyksowego czy mozaikowego) szkła, pomiędzy którymi zatapiano wycięte ze złotej folii taśmy, układające się we wzory imitujące kolorowe kamienie ozdobne (tego rodzaju złote szkła określa się anglojęzycznym terminem gold–band glass.
Technika złocenia między warstwami szkła rozpowszechniła się szczególnie w produkcji złotych szklanych tesserów, których od I wieku n.e. używano w technice mozaiki. W następnych stuleciach aż do czasów współczesnych wykonywano je tak samo, spajając na gorąco warstwę złotej folii z tafelkami szkła, między które ją wkładano. Tworzyła się w ten sposób złożona z trzech warstw tzw. „kanapka” (ang. sandwich), którą później krojono, uzyskując małe kostki tesserów. Złote tła mozaikowe w wielu rzymskich i bizantyjskich kościołach wykonywano, stosując pozłocone w ten sposób kawałki szkła. thumb|Wenecja, mozaika na sklepieniu Bazyliki św. Marka
Obrazy malowane i złocone pomiędzy warstwami szkła W okresie cesarstwa rzymskiego przy pomocy tego sposobu złocenia szkła zaczęto zdobić przedstawieniami figuralnymi (w tym portretami).