Ozdobione malowanymi portretami złote szkła z III wieku, dziś zaliczane są do najważniejszych zabytków antycznego portretu.
Katherine Lutraan dzieli wykonane w tej technice złote szkła na trzy główne grupy: medaliony portretowe – III wiek, średnica 4-11 cm, przedstawienia na denkach naczyń szklanych – IV-V wiek, średnica 7-10 cm, złote medaliony o średnicy 2-3 cm, wtopione w ścianki naczyń. thumb|Kobieta z dziećmi (zwana błędnie Gallą Placydią, złote szkło III-V wiek, fragment krzyża króla Dezyderiusza, Santa Giulia Museo della città w Brescii
Medaliony portretowe z III wieku Spodnia tafelka szkła była pozłacana płatkami złota lub srebra na kleju żywicznym, gumie arabskiej. Ostrym narzędziem usuwano tło poza portretem, napisami czy prostym lub bardziej ozdobnym obramieniem. Na złotym podłożu malowano i cieniowano punktowo portret. Tło obrazu pokrywano kontrastowym kolorem. Złoto płatkowe pełniło rolę świetlistego podłoża dla malowanego obrazu, inaczej niż w większości złotych szkieł. Lico zabezpieczała druga tafelka szkła sklejona na brzegach z podłożem. Czasem portret malowano na odwrocie górnej warstwy szkła w taki sposób, by dopiero po złożeniu zyskiwał złote tło. Szkła były spajane ze sobą w technice fusingu, na gorąco lub sklejane.