Herbert Penzl twierdził, że inskrypcja podobnie jak inne najstarsze inskrypcje reprezentuje "prajęzyk północno-zachodniogermański", z którego z kolei wywodzą się języki północnogermańskie i zachodniogermańskie. Swoją argumentację opierał z jednej strony na kolejności wyrazów w zdaniu (podmiot – dopełnienie – orzeczenie), z drugiej strony na morfologii. Theo Vennemann widział z kolei w formie horna liczbę podwójną, zadając przy tym pytanie, dlaczego napis znajduje się tylko na jednym z rogów. Sama ornamentyka rogów w połączeniu z tajemniczymi imionami HlewagastiR i HoltijaR stały się także pożywką dla teorii, które nie zawsze miały wiele wspólnego z językoznawstwem. Można tu wymienić chociażby różne historie „fantastyczne”, jakoby rogi pojawiały się już w mitologii nordyckiej.
Inskrypcja Ek HlewagastiR HoltijaR horna tawido jest frazą werbalną, w której czasownik stoi na ostatnim miejscu. Funkcję podmiotu pełni fraza zaimkowa Ek HlewagastiR, przy czym podmiotem jest tu rzeczownik pospolity HlewagastiR modyfikowany dodatkowo przez rzeczownik HoltijaR, który prawdopodobnie jest przydomkiem. Rzeczownik HoltijaR pełni także funkcję uzupełnienia rzeczownika HlewagastiR. Dopełnieniem biernikowym jest rzeczownik horna, natomiast orzeczeniem czasownik tawido występujący w 1.