osobie, liczby pojedycznej, trybu oznajmującego, czasu przeszłego prostego..
Ek Napisy runiczne rozpoczynające się od „Ja …” należą do struktur syntaktycznych typowych dla fuþarku starszego. W kwestii etymologicznej językoznawcy widzieli w zaimku ek wpływy północnogermańskie, przy czym niektórzy podkreślali fakt, że forma zaimka ek występowała w pozycji akcentowanej, natomiast ik w pozycji nieakcentowanej, względnie, że ik jest słabo akcentowaną formą zaimka ek.
HlewagastiR HlewagastiR jest rzeczownikiem rodzaju męskiego i jednocześnie nazwą własną. Jest także złożeniem składającym się ze słów Hlew- oraz -gastiR oraz samogłoski łączącej a. Pełni funkcję podmiotu. Pierwszemu z członów: Hlew(a)- w ujęciu etymologicznym mogą być powiązane greckie klé(v)os ("sława"), lub staroislandzkie hlé, względnie dolnoniemieckie Lee (oba w znaczeniu "ochrona"). Nie można jednocześnie wykluczyć związków z pragermańskim wyrazem χleu̯a- ("miejsce schronienia, ochrona"), a także średnioniemieckim lie, czy staroangielskim hlēo(w) i starofryzyjskim hli. Inni badacze widzą analogie do imion pochodzenia frankońskiego, jak Hlodo-… (np. Chlodowich) = gr. kλωτός, czy do słowiańskiego slovo również w znaczeniu "sława".