Jako lepiej udokumentowany uważany jest drugi człon -gastiR. W językach germańskich znany jest jako wyraz prosty wywodzący się od pragermańskiego asti-. Są tu widoczne analogie do gockiego gasts, staroniemieckiego gæst, giest, czy staroislandzkiego gestr. Badacze porównują całe imię HlewagastiR do greckiego Κλεόξενος w innej interpretacji do staroangielskiego gæstahleo, czyli "ochrona gości". Interesujący przypadek językowy znajduje się w wygłosie wyrazu. Część badaczy widzi w -R  (-z) funkcję wyłącznie graficzną, która służy jedynie do oddzielania wyrazów od siebie. Inni wskazują tu jednak na łacińską końcówkę nominalną -s (np. servus, fructus), która w języku pragermańskim uległa przekształceniu w -z, w pranordyckim w -R, a w staroislandzkim w -r, np. łac. ventus – isl. vindr, łac. hostis – pranord. -gastiR, isl. gestr. Nie jest jednak do końca jasne, na których dokładnie obszarach języków północno- i zachodniogermańskich końcówka -z wymawiana była jako /-z/ a w których jak /-R/. W tej kwestii badacze nie są do końca zgodni.