W końcu XVIII w. i na początku XIX w. unicka cerkiew w Żerczycach była – podobnie jak pozostałe świątynie tego wyznania na Podlasiu – poważnie zlatynizowana. Brakowało w niej szeregu elementów wyposażenia typowych dla liturgii bizantyńskiej. Zostały one ponownie wstawione do cerkwi dopiero w czasie kampanii delatynizacyjnej, przeprowadzonej w latach 30. XIX w. pod kierunkiem biskupa litewskiego Józefa Siemaszki, przygotowującej masową konwersję parafii unickich na prawosławie. Na początku lat 30. XIX w. budowla nie posiadała ikonostasu ani ołtarza typowego dla liturgii bizantyjskiej, zamiast tego znajdował się w niej ołtarz główny typowo łaciński. Ikonostas, ołtarz i żertwiennik (stół ofiarny) zostały w niej ponownie umieszczone w 1836, przy czym pisanie ikon wchodzących w skład ikonostasu trwało jeszcze w roku następnym. Ich autorem był Konstanty Sosnowski. W okresie unickim do cerkwi wstawiono także ambonę, którą usunięto z budynku do 1838.
W 1837 do cerkwi zakupiono brakującą darochranitielnicę. W lutym 1839 w świątyni ponownie pojawił się cerkiewnosłowiański Ewangeliarz oraz Apostoł. Innym wyrazem wpływu Kościoła łacińskiego na unicką cerkiew w Żerczycach było wstawienie do niej organów, co nastąpiło najwcześniej w latach 30. XVIII w.