Organy zostały wyłączone z użycia w 1835 i w kolejnym roku rozebrane.
W momencie rozpoczęcia akcji delatynizacyjnej, w 1834, cerkiew w Żerczycach wytypowano jako jedną z trzech najzamożniejszych i najbardziej znaczących świątyń w dekanacie drohiczyńskim.
W 1837 naczelnik powiatu drohiczyńskiego Miedwiediew zarzucił władzom diecezjalnym niezbyt skuteczne prowadzenie działań delatynizacyjnych w cerkwiach dekanatu drohiczyńskiego. Wśród świątyń, w których miały znajdować się niedopuszczalne z punktu widzenia liturgii bizantyjskiej elementy pochodzenia łacińskiego, wymienił również cerkiew w Żerczycach. W sprawie interweniował biskup pomocniczy diecezji litewskiej Antoni Zubko, który przekonał naczelnika obwodu białostockiego, by ten nakazał Miedwiediewowi wstrzymanie się od ingerowania w sprawy, które leżały w kompetencjach unickiego konsystorza litewskiego.
W 1838 do świątyni uczęszczało 898 wiernych. W sierpniu tego samego roku proboszcz miejscowej parafii Andrzej Żebrowski wyraził gotowość przejścia razem z całą placówką duszpasterską do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.