Wiadomo także, iż wiele następnych lat spędził przebywając wśród żebraków i biedoty na ulicach Kioto, aż do momentu, gdy cesarz Hanazono (花園, pan. 1308-1318) odnalazł go pod mostem w GojoPodobno ich spotkanie wyglądało następująco: cesarz postanowił sprawdzić, kto jest żebrakiem, o którym się tyle mówi w Kioto. Wziął ze sobą melony "makuwa", ulubiony przysmak Shūhō, i zwrócił się do tłumu żebraków: "Dam melon każdemu, kto może podejść po niego bez używania swoich stóp". Nikt się nie ruszył. Nagle z tłumu wyszedł Shūhō i powiedział: "Daj mi jeden nie używając swoich rąk". Tradycyjnie uważa się, że zabrano Shūhō od razu do pałacu, gdzie obdarowano go mnisimi szatami. Cesarz został ostatecznie jego uczniemHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Str. 187.
Shūhō wybudował w 1315 roku w dystrykcie Murasakino pustelnię, którą nazwał Daitoku (Wielka Cnota)W północno-zachodniej części Kioto. Jego reputacja w Kioto rosła, a jego rozmowy i dyskusje z cesarzem Go-Daigo (後醍醐;