1318-1339) stawały się coraz bardziej serdeczne. Cesarz przeznaczył w 1324 roku spory i drogi grunt pod nowy klasztor Daitoku, którego budowę wspierali przyjaciele i dobroczyńcy. W 1325 r. odbyła się jego debata z mnichami szkół tendai i shingon, w której wywarł takie wrażenie na cesarzu, że podniósł status Daitoku-ji do poziomu Nanzen-ji. W lutym 1327 roku odbyła się ceremonia poświęcenia klasztoru w obecności dwu cesarzy, byłego - Hanazono, i obecnego - Go-Daigo. Opatem klasztoru został ShūhōHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Ss. 187, 188.
Mistrz przebywał w klasztorze do końca swojego życia, z wyjątkiem 100 dni w 1331 roku, kiedy to udał się do Sōfuku-ji na Kiusiu, klasztoru dedykowanego pamięci Nampo Jōmyō, i został jego opatem.
W wieku 55 lat zachorował na śmiertelną chorobę. Przekazał prowadzenie klasztoru swojemu uczniowi nazwiskiem Tettō Gikō (1295–1369) i wyraził życzenie, aby nie budować mu stupy. Usiadł w pozycji medytacyjnej, jednak nie mógł przyjąć pozycji lotosu ze względu na problemy ze stopami. Tuż przed śmiercią udało mu się umieścić lewą stopę na prawym udzie, łamiąc przy tym kość.