Napisał wtedy swój pożegnalny wiersz: Odciąłem wszystkich Buddów i patriarchów; Rozwiane włosy [miecza] są zawsze lśniące; Kiedy koło wolnego działania się obróci, Próżna pustka zazgrzyta swoimi zębami.Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Str. 190
Uwagi Shūhō w swoich naukach odwoływał się zawsze do tradycji chan, a najbliżsi mu byli dwaj mistrzowie okresu Song - Xutang Zhiyu oraz Dahui Zonggao. Jego praktyka była skupiona na siedzącej medytacji (chiń. zuochan, jap. zazen), praktyce kōanowej (którą uważał za nieodzowną dla każdego pragnącego autentycznie zgłębić swoje ja) oraz na doświadczeniu oświecenia.
Jego postawa przypominała mistrza chan Linji Yixuana. Tak jak i on nie stosował żadnych półśrodków. Uczniowie musieli się całkowicie zwrócić do wnętrza w celu poszukiwania własnego ja, musieli także podjąć każdy wysiłek dla osiągnięcia oświecenia, musieli się stać (co podkreślał Linji) prawdziwie bezdomnymi.
Shūhō kładł także wielki nacisk na ścisłe przestrzeganie reguł monastycznych. Rygorystyczność dyrektyw z tym związanych była jednoznaczna.
Był zasadniczo pierwszym japońskim mistrzem zen, który dorównał chińskim mistrzom.