Jan Skotarek (ur. 1 czerwca 1883 w Wojnowicach, zm. 3 marca 1968 w Poznaniu) – podpułkownik saperów Wojska Polskiego, inżynier, architekt, powstaniec wielkopolski.
Życiorys Jan Skotarek pochodził z rodziny chłopskiej Tomasza i Józefy ze Śliwińskich. Jego braćmi byli Władysław (1894–1969) i Józef (1897–1968), lekarz medycyny, kapitan Wojska Polskiego, lekarz 1 paplot., odznaczony Krzyżem Niepodległości (9 listopada 1932), Krzyżem Walecznych za kampanię 1944–1945 i Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym (9 stycznia 1960).
W 1906 ukończył Gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu. W Berlinie odbywał studia na politechnice uzyskując w 1911 dyplom inżyniera architekta. Pracował jako inżynier architekt w Brodnicy, Berlinie i Królewcu. W 1912 odbył służbę jednoroczną w armii niemieckiej (artyleria ciężka). Przed I wojną światową pracował we Wrocławiu, Opolu i Poznaniu.
W 1914 został powołany do armii niemieckiej, walcząc w niej na froncie zachodnim. W styczniu 1919 uczestniczył w powstaniu wielkopolskim będąc początkowo dowódcą baterii, a następnie na froncie południowym na stanowisku dowódcy batalionu.