Według amerykańskiego psychologa, Alana Rappoporta, u podłoża narcyzmu leży bardzo niskie poczucie własnej wartości i lęk przed negatywną oceną ze strony otoczenia. By uchronić kruchą, niestabilną samoocenę, osoba narcystyczna próbuje kontrolować to, co inni myślą na jej temat. Rodzic często żąda konkretnych zachowań od swojego dziecka, bo traktuje je jako swoistą reprezentację w świecie zewnętrznym; oczekując, że dziecko będzie zachowywało się w sposób zaspokajający jego potrzeby emocjonalne.

Rodzic może wymagać od dziecka, że będzie ono świecić przykładem, by przynosić dumę rodzicom i podtrzymywać pozytywny wizerunek rodziny; jednocześnie może krytykować syna lub córkę za okazywanie słabości czy niedotrzymywanie narzuconych standardów. W efekcie dziecko uczy się odgrywać swoją rolę, od czasu do czasu chwaląc się swymi specjalnymi umiejętnościami przed rodziną czy znajomymi. W konsekwencji dziecko nie czuje się kochane czy doceniane wyłącznie za bycie sobą, we wspomnieniach będzie raczej wiązało uczucie miłości z byciem docenianym za zaspokajanie narcystycznych potrzeb rodzicaBoyd, R., How Early Childhood Oedipal Narcissistic Development Affects Later Adult Intimacy and Relationships 2011..