Jako przykład może służyć sytuacja, w której ojciec – prawnik wymaga od swojego syna, by ten również wybrał podobną ścieżkę zawodową, a każda inna decyzja zostanie przez niego odrzucona i wzbudzi niezadowolenie.

Wszystkie te cechy sprawiają, że narcystyczny rodzic w pewnych obszarach zachowuje się w stosunku do dziecka wręcz intruzywnie, podczas gdy w innych wyraźnie zaniedbuje je emocjonalne. Dziecko jest karane, jeśli nie reaguje odpowiednio na potrzeby rodzica. Kara może przybierać rozmaite formy – od kar cielesnych, poprzez wypowiedzi pełne złości, wywoływanie poczucia winy, emocjonalne zaniedbania aż do otwartej krytyki. Niezależnie jednak od formy, celem kary zawsze jest wymuszenie na dziecku zaspokojenia narcystycznych potrzeb rodzica.

Vankin zauważa, że narcystyczni rodzice często postrzegają swoje dziecko jako wielopłaszczyznowe źródło narcystycznych gratyfikacji oraz jako przedłużenie własnej osoby, reprezentujące ich w świecie zewnętrznymVaknin, S., Malignant Self Love (2003) s. 95..