Władysław Skotarek (ur. 6 maja 1894 w Wojnowicach, zm. 29 grudnia 1969 w Poznaniu) – polski malarz, grafik, rzeźbiarz, urzędnik pocztowy.

Życiorys Syn chłopa Tomasza i Józefy z domu Śliwińskiej, brat Jana. Uczęszczał w Poznaniu do gimnazjum niemieckiego w latach 1906–1913. Rozpoczął samodzielne studia malarskie po ukończeniu siedmiu klas. Uczestniczył aktywnie w pracach Towarzystwa Tomasza Zana, Wojskowej Organizacji Niepodległościowej „Zarzewie” i Tajnej Organizacji Niepodległościowej w latach 1913–1915. Od 1913 do 1917 roku w Poznaniu początkując jako artysta pracował i praktykował w zakładach witrażownictwa i malarstwa ściennego „Polichrom”. W roku 1916 i 1918 był powoływany do służby wojskowej w armii niemieckiej w czasie I wojny światowej. Należał do Naczelnej Rady Ludowej oraz Rady Robotników i Żołnierzy w latach 1918–1919. Uczestniczył od roku 1918 w dyskusjach artystycznych „Zdroju”, zamieszczając w nim rysunki i drzeworyty bliskie tendencjom formistycznym (np. cykl Formy, Skrzypek, Z chwili stagnacji, Okno) i ekspresjonistycznym (m.in. Panika, Z ulicy), które były typowe dla rozwoju plastyki polskiej lat 1918–1921. Członek grupy plastycznej „Bunt” i współuczestniczył w jej wystawach w kwietniu 1918 roku w Poznaniu i w czerwcu 1918 roku w Berlinie.