Przyjaźnił się ze Stanisławem Przybyszewskim oraz jego córką Stanisławą. W Poznaniu w 1922 i 1931 roku odbyły się wystawy indywidualne jego twórczości plastycznej oraz w Berlinie i Moskwie. Malarstwo porzucił po 1926 roku. Od 1918 do 1939 roku w poznańskiej Dyrekcji Poczt i Telegrafów pracował na różnych stanowiskach. W Gdańsku organizował w 1920 roku placówkę pocztową. Podczas II wojny światowej przebywał w Mielcu, Radomyślu Wielkim, Łoniowej i Przecławiu. Do Poznania powrócił po zakończeniu wojny i pracował w Dyrekcji Okręgu Poczty i Telekomunikacji do 1965 roku. Od 1947 do 1954 roku należał do Stronnictwa Demokratycznego. Wznowił działalność artystyczną po wojnie tworząc rzeźby w drewnie pokrewne drzeworytom z okresu „Zdroju”. Zmarł w Poznaniu 29 grudnia 1969 roku i pochowany został na cmentarzu Sołackim. W 2011 r. grób został przeniesiony na cmentarz Górczyński.

Dwukrotnie żonaty: od 1920 roku z Janiną Zofią Przybylską, nauczycielką gimnazjum i poetką „Zdroju”, z którą miał córki Barbarę i Mirosławę, a od 1951 roku z Haliną Łęcką, lekarką.

Jego rysunki i grafiki znalazły się w Muzeum Narodowego w Poznaniu (sygn. Gr. 836-837;