Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939, w październiku trafił do niewoli sowieckiej, został deportowany w głąb ZSRR i był osadzony w łagrach. Po podpisaniu Układu Sikorski-Majski, w sierpniu 1941 został zwolniony z uwięzienia, po czym wstąpił do formowanych Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Zorganizował i został dowódcą Szwadronu Przybocznego gen. Władysława Andersa (pierwotnie 20 września 1941 generał Anders wydał rozkaz utworzenia w Buzułuk Kompanii Przybocznej Dowódcy PSZ w ZSRR, zaś w październiku zmieniono nazwę na Szwadron Przyboczny), później pełnił w nim funkcję zastępcy dowódcy (był nim rtm. Jerzy Klimkowski i p.o. dowódcy. W styczniu 1942 szwadron trafił do Taszkentu, a od 13 września 1942 przemianowaniu funkcjonował jako Dywizjon Rozpoznawczy Armii. W 1943 został awansowany do stopnia majora kawalerii służby stałej. W maju 1943 został przydzielony do 3 Dywizji Strzelców Karpackich, a w sierpniu objął dowództwo nad jednostką (po tym jak gen. Anders zwolnił rtm. Klimkowskiego ze służby z uwagi na ujawnienie jego działalności agenturalnej na rzecz NKWD), po czym w grudniu 1943 dywizjon został przekształcony w 12 pułk Ułanów Podolskich.