Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości był kapralem Wojska Polskiego.
W okresie II Rzeczypospolitej ponownie zamieszkiwał w Sanoku. Działał w ruchu robotniczym. Był członkiem SDKPiL, KPP. Jako przedstawiciel partii PPS Lewica zasiadał w Kasie Chorych w Sanoku (prócz niego z ramienia tej partii także Kazimierz Wnękowski).
Był współzałożycielem PPR w powiecie sanockim po 1944. Po działań zbrojnych II wojny światowej od września 1944 działał przy odbudowie infrastruktury macierzystej fabryki w Sanoku. 25 września 1944 z ramienia PPR został wybrany delegatem do Tymczasowej Powiatowej Rady Narodowej w Sanoku. Podczas pierwszego posiedzenia PRN w Sanoku 2 października 1944 był członkiem tejże. Potem należał do PZPR.
21 listopada 1908 w Sanoku poślubił pochodzącą ze Lwowa 16-letnią Weronikę Stefanię Sudlitz (1892–1971). Miał z nią córki: Joannę (zm. 2 marca 1915 w wieku 5 lat) i Bronisławę (zm. 7 marca 1915 w wieku 3 lat), obie zmarłe na szkarlatynę. Zmarł 9 września 1959 i został pochowany na cmentarzu przy ul. Rymanowskiej w Sanoku.