Roman Aleksander Załoziecki herbu Sas (ur. 27 marca 1861 w Bolechowie, zm. 1918 w Wiedniu) – ukraiński chemik, inżynier, działacz społeczny, poseł do Sejmu Krajowego Galicji X kadencji.
Życiorys Do szkoły realnej uczęszczał w Stryju, w 1871 przeprowadził się do Czerniowiec, a w 1876 do Krems an der Donau w Austrii. Od 1878 do 1882 studiował na Wydziale Chemicznym Politechniki Wiedeńskiej, a następnie przeniósł się do Lwowa i kontynuował naukę w tamtejszej Szkole Politechnicznej. Po jej ukończeniu w 1884 pozostał na uczelni jako asystent prof. Bronisława Pawlewskiego. Przez dwa lata pracował w kopalniach w Peczeniżynie. Po otrzymaniu stypendium wyjechał do Zurychu i studiował technologię na tamtejszej politechnice.
W 1887 obronił pracę habilitacyjną na Wydziale Chemii Technicznej Politechniki Lwowskiej. Rok później został wykładowcą technologii chemicznej nafty i wosku ziemnego (ozokerytu). W 1891 przejął po Bronisławie Pawlewskim prowadzenie krajowej stacji doświadczalnej dla przemysłu naftowego. Należał do Polskiego Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie, od 1893 do 1895 pełnił funkcję sekretarza. W 1892 został mianowany na uczelni docentem, w 1905 zaś jej tytularnym profesorem zwyczajnym (pomimo braku stosownej katedry).