Front wschodni W kwietniu 1824 roku Brytyjczycy wysłali drogą morską ekspedycję liczącą 5000 hinduskich i brytyjskich żołnierzy pod dowództwem generała Archibalda Campbella. Siły te 10 maja 1824 roku zajęły bez walki opuszczony przez całkowicie zaskoczone siły birmańskie i mieszkańców Rangun. Ujawniły się wówczas błędy w planowaniu kampanii: Brytyjczycy założyli błędnie, że środków transportu do poruszania się w górę rzeki oraz świeżej żywności dostarczą im w wystarczającej ilości Monowie zamieszkujący deltę Irawadi i skonfliktowani z Birmańczykami; brano też pod uwagę możliwość, że już samo zajęcie Rangunu spowoduje kapitulację birmańskiego króla. Nadzieje te jednak nie spełniły się i siły brytyjskie utknęły w wyludnionym całkowicie Rangunie na czas pory deszczowej. W krótkim czasie wśród żołnierzy zaczęły się szerzyć choroby. Ocenia się, że w ciągu pierwszego roku wojny tylko 3,5% sił utracono na polu bitwy, podczas gdy 45% z powodu chorób, przy czym na biegunkę i choroby gorączkowe zapadali głównie Europejczycy. Brytyjczycy ufortyfikowali teren pagody Szwedagon i oczekiwali tam końca pory deszczowej by ruszyć dalej. Ich działania ograniczyły się do zajęcia słabo lub w ogóle nie bronionych miast portowych wybrzeża Taninthayi (Tawè, Myeik i Martabanu) oraz Pegu i Thanlyin.