Przeprowadzali też wypady w celu niszczenia birmańskich umocnień wokół Rangunu.
Tymczasem król Bagyidaw sformował pospiesznie dwie armie i posłał je pod Rangun. Ich zadaniem nie było zdobywanie miasta, a jedynie powstrzymywanie Brytyjczyków w oczekiwaniu na przybycie wojsk Maha Banduli. W tym celu wybudowały one na terenach wokół Rangunu prowizoryczne umocnienia w postaci palisad i rowów.
Bitwa pod Rangunem thumb|left|Umieszczone na drzewie stanowisko obserwacyjne Maha Banduli pod Danubyu W sierpniu w pobliże Rangunu dotarły siły Maha Banduli wyczerpane forsownym marszem przez góry Arakanu i rozmiękczone monsunowym deszczem równiny delty Irawadi. Mimo niesprzyjających warunków terenowych i pogodowych Maha Banduli udało się doprowadzić swe wojska bez strat w ludziach i sprzęcie. Z kolei w październiku do Rangunu dopłynęły brytyjskie posiłki, a wśród nich bateria rac kongrewskich – broni nieznanej Birmańczykom. Siły birmańskie liczyły teraz około 30 000 ludzi, z czego tylko około 15 tysięcy uzbrojonych było w muszkiety. Brytyjczycy dysponowali 10 tysiącami ludzi, z czego połowę stanowili hinduscy sipajowie. Większość muszkietów, jakie posiadali Birmańczycy pochodziła jeszcze z XVIII wieku, a ich artyleria strzelała jedynie kulami, podczas gdy Brytyjczycy używali granatów artyleryjskich.