było to przedmieście miasta Kurów. 1470–80 – Długosz pisze o Płonkach na 31 łanach(Długosz L.B.III 254). 1493 – wiadomo o istnieniu dworu dziedzica z Kurowa w Płonkach. 1531 – pobór z 13 łanów. 1453 – wymieniani są Łucja i pracowity Mikołaj Lubek z Płonek. 1418 – szlachcic Janusz wójt alias sołtys w Płonkach. 1431 – tenże Janusz był burgrabią lubelskim. 1446 – szlachcic Januszek z Płonek daje swym synom działy: Stanisławowi i Janowi po połowie w Podgrodziu i Niezabitowie, Jakubowi w Wielkim i Woli Wieliskiej, resztę majątku Piotrowi. 1461 – Piotr był wójtem (Płonek ?). Powinności dziesięcinne Dziesięcina należy do klasztoru świętokrzyskiego, biskupa krakowskiego, prepozyta Kurowa i plebana Klementowic.
1375 – dziesięcina należy do opactwa świętokrzyskiego. 1418 – biskup krakowski Wojciech Jastrzębiec przyłącza wieś Płonki, dotychczas należącą do parafii Garbów, do nowo powstałej parafii Klementowice, nadając jej plebanowi dziesięciny z ról dworskich i sołtysich w Płonkach oraz meszne od kmieci po korcu żyta z łana i po 1 groszu kolędy. 1442 – sąd polubowny postanawia, że dziesięcina snopowa z 11 starych łanów kmiecych w Płonkach winna należeć do opata świętokrzyskiego, a z 10 łanów nowych zwanych „Kalyne” oraz 10 łanów nowo wykarczowanych z drugiej strony wsi w kierunku Kurowa do biskupa krakowskiego. 1470–80 –