Druga część epejsodionu IV to rozmowa sługi Admeta z podpitym Heraklesem, a nielicujące z powagą sytuacji zachowanie herosa wprowadza do sztuki element komiczny. W rozmowie siłacz dowiaduje się prawdy i postanawia pomóc przyjacielowi. Jego plan jest prosty, chce wydrzeć Tanatosowi Alkestis, kiedy ten będzie pił krew ofiarną, zgodnie ze zwyczajem pozostawioną na grobie. Ostatnia część epejsodionu IV to monolog Admeta, w którym widz jest świadkiem jego powolnej przemiany.
Scena końcowa przedstawia powrót zakrytej welonem i początkowo anonimowej Alkestis. Jej korzystne z punktu widzenia fabuły milczenie tłumaczone jest, wymagającym rytualnego oczyszczenia, kontaktem ze światem zmarłych. Warto zauważyć, że w tradycji greckiej pozytywne zakończenie charakteryzowało dramaty satyrowe.
Budowa, miejsce w tetralogii i wątki interpretacyjne Alkestis była czwartą częścią tetralogii wystawionej przez Eurypidesa podczas agonu roku 438 p.n.e.