Pomimo ciągłego braku własnych jednostek podwodnych, minister wojny Jaan Soots zaaranżował kurs dla przyszłych ich dowódców – porucznika Alfreda Pontaka i porucznika Ferdinanda Schmiedehelma. Szkolenie odbyło się w Wielkiej Brytanii między 14 sierpnia 1926 a 8 czerwca 1927. Obejmowało ono praktyki na okrętach Royal Navy, oraz teoretyczne wykłady z budowy okrętów podwodnych i dowodzenia nimi.
Z powodu kryzysu ekonomicznego rząd Estonii zdecydował się na sprzedaż obydwu niszczycieli. Estończycy skierowali najpierw ofertę sprzedaży do sojuszniczej Finlandii, oferując za dwa niszczyciele 1,5 mln koron, Finowie jednak odmówili z powodu ograniczonych finansowych, które zamierzali spożytkować na rozbudowę armii lądowej i lotnictwa. Kontrakt sprzedaży podpisano więc z Peru. Transakcja zawarta 7 lipca 1933 roku opiewała na kwotę 410 tysięcy dolarów, co zależnie od przyjętego kursu odpowiadało 2312400, 2314000 lub 2414000 koronom estońskim. Środki pozyskane ze sprzedaży zdecydowano się przeznaczyć na budowę 2 okrętów podwodnych. Ponieważ jednak suma ta stanowiła jedynie około połowę z wymaganej kwoty, postanowiono zrealizować zbiórkę pieniężną. Powołany 31 maja 1933 roku specjalnie w tym celu „Fundusz na rzecz okrętu podwodnego” uzbierał do końca 1934 roku 53 tysiące koron.