Jedyne co wiemy to, że Vida nie umiera, lecz jej dalsze losy nie są opisane
Wersja o Lepej Vidzie zwabionej na statek, jej zamorskim życiu i powrocie po syna
W tej wersji marynarz ponownie zwabia kobietę na statek proponując jej lekarstwa dla chorego syna. Po dotarciu do celu Vida postanawia zostać konkubiną porywacza. Kobieta cały czas pragnie tylko być ze swoim synem, lecz jej partnera to nie interesuje. W cudowny sposób, lecz z pomocą słońca wraca ona po swojego syna, by zabrać go do nowego domu.
Lepa Vida w twórczości słoweńskich pisarzy Motyw Lepej Vidy widoczny jest w dziełach wielu ważnych słoweńskich twórców, takich jak: France Prešeren, Josip Jurčič, Josip Vošnjak, Ivan Cankar czy Boris Pahor.
Dzieła zawierające mit Lepej Vidy Josip Jurčič: Lepa Vida (1877) Boris Pahor: Mesto v zalivu (1955) Anton Ingolič: Onduo, moj črni fant (1972) Marjeta Novak: Kristina (1985) Dušan Jelinčič: Bela dama devinska (2010) Jože Vošnjak: Lepa Vida (1893) Ivan Cankar: Lepa Vida (1911) Dragan Šanda: Lepa Vida (1915) Janko Moder: Lepa Vida (1944) Ferdo Kozak: Vida Grantova (1946) Jože Tomažič: Lepa Vida (1956) Miloš Mikeln: Petra Šeme pozna poroka (1956) Vinko Trinkaus: Lepa Vida (1960) Matjaž Kmecl: Lepa Vida ali problem svetega Ožbalta (1977) Rudi Šeligo: Lepa Vida (1978) Alenka Goljevšček: Otrok, družina, družba