Teodor Taczak (ur. 16 października 1878 w Mieszkowie k. Jarocina, zm. 22 czerwca 1941 w Warszawie) – polski duchowny rzymskokatolicki, ksiądz prałat, profesor.
Życiorys Syn restauratora Andrzeja i Balbiny z Warasieckich, brat Stanisława - generała, i Leona - kapłana, który zginął w ośrodku zagłady, Zamku Hartheim. Uczęszczał do gimnazjum w Ostrowie Wielkopolskim, należąc jednocześnie do tajnego Towarzystwa Tomasza Zana. W 1897 roku otrzymał świadectwo maturalne. Następnie odbył studia filozoficzno-teologiczne w seminarium w Poznaniu i Gnieźnie. Był członkiem Ligi NarodowejStanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887–1907), Londyn 1964, s. 586.. Święcenia kapłańskie otrzymał 19 marca 1901 roku w Gnieźnie z rąk biskupa Antoniego Andrzejewicza. Przez sześć semestrów na uniwersytecie w Münster studiował teologię, doktoryzując się w 1903 roku na podstawie rozprawy „Dämonische Bessenheit, ein Kapitel aus der kath. Lehre von der Herrschaft des Fürsten der Sünde u. des Todes”. Po powrocie do Kraju przez 5 lat był mansjonarzem przy kościele św. Wojciecha w Poznaniu. W 1908 roku otrzymał nominację na profesora prawa kanonicznego, teologii moralnej i nauk społecznych w seminarium gnieźnieńskim. W roku następnym został kanonikiem kapituły przy kolegiacie św. Jerzego w Gnieźnie.