Poza tym do sierpnia 1915 roku był wikariuszem generalnym archidiecezji gnieźnieńskiej. 5 listopada 1915 roku został sędzią, a w następnym otrzymał nominację na prezesa (oficjała) sądu duchownego w Gnieźnie.
W latach 1911–1913 był współredaktorem (z ks. Stanisławem Krzeszkiewiczem) „Wiadomości Apologetycznych”, które były wydawane w Poznaniu. Dla kół inteligencji katolickiej wygłaszał odczyty, z których jeden o hipnotyzmie i drugi o buddyzmie (wydanie z 1912 roku) weszły do Zbioru wykładów apologetycznych. Był zaangażowany w polskie życie społeczne i polityczne. Wyjechał do Francji w roku 1919, organizując tam duszpasterstwo polonijne z ośrodkiem w Metzu. Tajnym szambelanem Jego Świątobliwości został w 1922 roku. W 1925 roku powrócił do kraju i otrzymał probostwo w Śremie. W 1930 roku został przeniesiony do parafii św. Marcina w Poznaniu, gdzie został proboszczem, a zarazem pełnił posługę duszpasterza akademickiego. Działał ponadto w organizacjach charytatywnych i dewocyjnych, w szkołach był wizytatorem nauki religii oraz w seminarium duchownym deputatem do spraw dyscyplinarnych. Wybudował dom parafialny św. Marcina w którym organizował pracę kościelną. Dla ks. Wacława Mayera i ks. Piotra Wawrzyniaka wystawił w kościele epitafia i wyeksponował pomnik Adama Mickiewicza. Związany politycznie z kołami konserwatywno-narodowymi.