Do rodzaju zaliczano cztery gatunki, których zachowane w skałach szczątki znajdywano wyłącznie na obszarze Wielkich Równin w stanie Nebraska i północno-wschodniej części Kolorado: Ceratogaulus rhinocerus, Ceratogaulus hatcheri (pierwotnie opisany jako Epigaulus hatcheri), Ceratogaulus minor (pierwotnie opisany jako Epigaulus minor), Ceratogaulus anecdotus.
W 2013 William W. Korth opisał na łamach „Annals of Carnegie Museum” kolejny, piąty gatunek Ceratogaulus – Ceratogaulus robustus, który różnił się od siostrzanych gatunków masywną budową zębów. Kopalne ślady gatunku zostały odkryte w formacji Tesuque, w Nowym Meksyku. thumb|Ceratogaulus hatcheri na rycinie z początku XX w.
Funkcja rogów Zagadkowa funkcja rogów Ceratogaulus była analizowana przez paleontologów od pierwszego opisu tych zwierząt przez Williama Matthew w 1902 roku. Ich obecność zdaje się być niezgodna z podziemnym trybem życia w norach, które oferują ograniczoną przestrzeń. Naukowcy badający Ceratogaulus proponowali dwie hipotezy. Matthew był zwolennikiem teorii o używaniu ich do walk o podłożu seksualnym, zaś James Williams Gidley twierdził w roku 1907, że były one wykorzystywane do kopania. Hipotezę tę poparł między innymi William W. Korth w 2000 roku.