Zmiana dogmatów w tym ujęciu jest jedynie próbą ratowania własnego wizerunku przed samym sobą, przekonania samego siebie, że uleganie zabronionej pokusie nie było w rzeczywistości czynem nagannymG. Szwat-Gyłybowa, Haeresis Bulgarica w bułgarskiej świadomości kulturowej XIX i XX wieku, Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, Warszawa 2005, s.197..
Postać księcia Sybina Człowiekiem pozostającym w stanie niepokoju duchowego, stale poszukującym prawdy, jest również tytułowy książę Sybin. W miarę rozwoju akcji skłania się on ku różnym systemom wierzeń (od religii protobułgarskiej, poprzez wiarę bogomiłów, po zwątpienie i uznanie wszechpotęgi diabła, któremu towarzyszy żal z powodu wyrzeczenia się wiary w potężnego Tangrę). Sybin buntuje się przeciwko każdemu nauczaniu, jego specyficzna wrażliwość intelektualna nakazuje mu odrzucić każdy dogmat. Książę nie odnajduje w końcu ukojenia i do końca bez powodzenia szuka prawdy wśród sprzecznych wartości i przekonań. Symbolem dobrowolnego wykluczenia się przez Sybina z jakiejkolwiek społeczności jest zamieszkiwanie przez niego – a być może także śmierć – w pieczarze, która w różnych tradycjach religijnych i mitologiach była albo mieszkaniem ascety, dobrowolnie odchodzącego ze społeczności dla osiągnięcia zbawienia, albo siedliskiem diabła (tak też w utworze postrzegają ją bogomili)G.