Określa się je mianem „przejawów” symboliki prawnej. Twórcy dyscypliny dzielą je na: czynności użytkowe, tj. związane z posługiwaniem się jakimś przedmiotemW. Maisel, Archeologia prawna Polski, Warszawa – Poznań 1982, s. 12–14.; czynności o charakterze formalnym, tj. posiadające znaczenie prawne bez konieczności posłużenia się jakimś przedmiotem.
Zakres rzeczowy i czasowy badań Archeolog prawny zajmuje się badaniem obiektów odpowiadających definicji, a występujących w praktyce wszystkich systemów prawnych (prawo rzymskie, litewskie, ruskie, różne odmiany prawa niemieckiego i wiele innych, a także współczesnych). Archeologia prawna znajduje przedmioty badań dopiero od momentu powstania państwa, pozostawiając badanie zwyczajów „prawnych”, przedpaństwowych, etnografii prawnej. W przypadku archeologii prawnej Polski, za początkową cezurę badań przyjmuje się rok 966, gdyż wraz z przyjęciem chrztu przez państwo Mieszka I, powstało szereg instytucji państwowych. Moment końcowy badań związany jest z kolei z likwidacją poprzedniego porządku ustrojowo-prawnego, co z reguły łączy się z uchwaleniem nowej konstytucji. W przypadku polskiej archeologii prawnej badania prowadzi się do roku 1997. Granica ta ulegnie w przyszłości przesunięciu, w momencie gdy wejdzie w życie nowa konstytucjaW.