Od końca XIV wieku pojawiają się pierwsze spisy krakowskich mistrzów cechowych, związane z corocznymi wyborami na funkcję cechmistrza lub starszego cechu. Używana jest w nich formuła „mistrzowie starsi” – magistri seniores, ale także rozdzielnie „mistrzowie” lub „starsi”.
W małych i większych miastach polskich prawo cechowe, nazywane dawniej wilkierzem, różniło się w szczegółach. Na jego kształt (obok dawcy przywileju) miały wpływ rada cechu, rada miejska, prywatni właściciele miast. Stąd skład samorządu cechowego i jego kadencja, nazwy, funkcje, obowiązki i obyczaj starszyzny były różne i zmienne w czasie. thumb|Dyplom mistrzowski Adama Wysockiego stolarza z Sompolna 1921
Mistrzowie mieli obowiązek zrzeszać się we własnych zawodowych cechach mistrzów (czeladnicy w bractwach lub cechach czeladzi), byli zapisani do księgi mistrzów i pełnili w tych cechach różne funkcje.
Cechmistrz Cechmistrz, starszy cechu (magister lub senior contubernium), był wybierany na roczną kadencję, w czasach późniejszych zaś na kadencję trzyletnią. W cechach łączonych wybierano do czterech cechmistrzów.