Tichik ponosi nieuchronną klęskę w rywalizacji o władzę z Bykogłowym, gdyż okazuje się, że materialny dostatek całkowicie zniechęca do praktykowania ascezy. Gdy tylko bogomili przekonują się, że dzięki rabunkowi mogą żyć w bogactwie, odrzucają - najpierw faktycznie, a potem także filozoficznie, czego wyrazem jest działalność Raduła - dotąd nienaruszalne zasady moralne. W ten sposób nieskrępowany hedonizm nie jest już dla nich grzechem. Według Stanewa postępowanie takie przeważa wśród ludzi w każdym czasie i okolicznościach. Równocześnie człowiek w ujęciu Stanewa nie może żyć bez żadnej religii. Nawet zwolennicy Bykogłowego, w swoim rozpasaniu, wypracowują nową formę doktryny wiary i zamierzają wznieść świątynię "wolności i piękna".
Równocześnie Tichik, mimo wszystkich swoich wad i wykroczeń przeciwko własnym zasadom, do końca pozostaje człowiekiem wierzącym, do religii podchodzi poważnie i z bojaźnią. Uważa wiarę za kluczowy czynnik zapewniający ludziom stabilność i spokój, jest przekonany, że człowiek niewierzący nieuchronnie złamie wszystkie normy społeczne i moralne. Nigdy również nie wyrzeka się całkowicie swoich współwyznawców, nawet gdy odwracają się od niego i przystają do Bykogłowego.