Przednie zawieszenie było jedynie nieznaczną ewolucją tego stosowanego w D50. W 801 zastosowano taki sam układ podwójnych wahaczy ze sprężynami śrubowymi i stabilizatorem poprzecznym. Jednakże w D50 użyto amortyzatorów hydraulicznych Houdaille, natomiast w jego następcy – teleskopowych. Także tylne zawieszenie i podłoga były podobne do tych z poprzednika, przy czym udoskonalenia obejmowały między innymi dwie wzdłużne rozpórki, mające poprawić prowadzenie i stabilność tyłu. Chociaż z tyłu zastosowano oś De Dion, to w Grand Prix Napoli Ferrari przetestowało zamiast tego rozwiązania tylne zawieszenie niezależne.
Silnik, tak jak w D50, to jednostka V8 o kącie rozwarcia 90°. Jednakże w porównaniu do poprzednika w 801 był to nieco mniejszy i słabszy o około 10 KM silnik, produkujący 275 KM przy 8400 rpm. Ferrari uznało tę stratę – podobnie jak większą od D50 masę – za akceptowalną, uważając, że przewagą modelu jest nadwozie. Jednakże w dalszej części sezonu w nosie umieszczono płaski i szeroki czerpak powietrza kierujący powietrze do wlotów powietrza. Zastosowano także dwa gaźniki Solex. Miało to związek z próbą zwiększenia mocy silnika.