Nadwozie przybrało kształt klina podobny do kształtu Vanwalla VW5. Taki kształt był zamierzony. W samochodzie, po jego bokach, umieszczono dwa zbiorniki paliwa, co umożliwiło przepływ płynów w kierunku środka samochodu – to z kolei poprawiało prowadzenie i stabilność samochodu na zakrętach.
Ferrari zastosowało hamulce bębnowe. Bimetaliczne żebrowane bębny hamulcowe zostały powiększone po to, by zapewnić odpowiednią siłę zahamowania pojazdu. W celu utrzymania niższych temperatur hamulców na bębnach wyżłobiono duże rowki. Miały one zapewnić większy przepływ powietrza, a co za tym idzie, schładzać hamulce.
801 w wyścigach Samochód zadebiutował w Grand Prix Monako 19 maja 1957 roku. Chociaż w kwalifikacjach jego kierowcy spisali się stosunkowo dobrze, to problemy w wyścigu spowodowały, że tylko jeden model 801 ukończył wyścig. Wolfgang von Trips mógł zdobyć podium, jednak awaria silnika uniemożliwiła osiągnięcie go. Grand Prix Francji Luigi Musso ukończył na drugim, a Peter Collins – na trzecim miejscu. Podobne wyniki kierowcy Ferrari powtórzyli w dwóch następnych rundach. Jednakże w ostatniej eliminacji sezonu, Grand Prix Włoch, samochód miał wyraźne niedostatki mocy i osiągał niską prędkość na prostych.