Tak przygotowanym okrętem Luckner wyruszył w rejs 21 grudnia 1916 r. i mimo dokonanej na nim brytyjskiej inspekcji przeszedł przez blokadę morską (Luckner pracował dawniej na norweskim statku, a na SMS „Seeadler” zamustrowano też członków załogi mówiących po norwesku) wychodząc 23 grudnia koło Szkocji na Atlantyk. 25 grudnia został zatrzymany między Islandią a Wyspami Owczymi przez brytyjski krążownik pomocniczy HMS „Avenger”, który podczas inspekcji nie zauważył niczego podejrzanego co umożliwiło kontynuowanie rejsu.
Przez następne 86 dni rejsu przechwycił 11 statków alianckich i – zabierając na swój pokład jeńców – zatopił je, nie powodując przy tym żadnej ofiary śmiertelnej. Zabierał na swój pokład z zatapianych statków nawet koty, których liczba sięgnęła 144. Liczba jeńców (mężczyzn i kobiet) sięgnęła 300, bezpiecznie odstawionych do portu w Rio de Janeiro na pokładzie przejętego francuskiego czteromasztowego barku „Cambronne”, pozbawionego uprzednio przez Lucknera masztu, części rej i ożaglowania celem spowolnienia go, by zażegnać niebezpieczeństwa pogoni za „Seeadlerem”.