Jan Bociański (ur. 3 listopada 1902 w Pleszewie, zm. 5 listopada 1974 w Bejrucie) – polski prawnik, oficer wywiadu wojskowego, urzędnik rządowy i konsularny, dyplomata.
Życiorys Urodził się w rodzinie chłopskiej jako syn Wojciecha i Wiktorii z d. Stefaniak. Jego braćmi byli Ludwik Bociański, powstaniec, żołnierz, wojewoda, a także Władysław Bociański, podporucznik artylerii, żołnierz 15 Pułku Artylerii Lekkiej. Siostrą Bociańskiego była Maria Bociańska-Radomska – powstaniec, działaczka społeczna.
Udział w walkach o niepodległość i granice Uczestniczył w powstaniu wielkopolskim jako szef kompanii w 1 Pułku Grenadierów Kujawskich. – wspominał po latach Bociański.
W czasie wojny polsko-bolszewickiej był żołnierzem 214 pułku artylerii polowej, z którym brał udział w walkach pod Brodnicą w sierpniu 1920 roku:
Ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Artylerii. Po jej ukończeniu, do 1925 służył w 14 pułku artylerii jako plutonowy podchorąży artylerii.