Przyłączył się jako szeregowy do jednej z grup (wywodzących się z oddziałów „Zenona”), podejmujących próby samoobrony. Podczas akcji 29 czerwca 1945 roku na posterunek sowiecki w majątku Hruszniew został ciężko ranny. W trakcie leczenia na konspiracyjnej kwaterze został aresztowany. Pomimo straży wystawionej przez UB udało mu się uciec ze szpitala dzięki pomocy jednej z pielęgniarek. Powrócił do służby w oddziale WiN Konstantego Zacharczuka „Jacka”. Uczestniczył w wielu akcjach bojowych. Nie ujawnił się po amnestii ogłoszonej w lutym 1947 roku przez komunistów po sfałszowanych wyborach.

Wstąpił do 6 Brygady Wileńskiej dowodzonej przez kpt. Władysława Łukasiuka „Młota”. W latach 1947–1948 służył w szwadronie tej Brygady, dowodzonym przez porucznika Waleriana Nowackiego „Bartosza”. Po rozbiciu znacznej części Brygady w lecie 1948 roku dostał przydział do oddziału kadrowego dowodzonego przez „Młota”. Po tragicznej śmierci „Młota” dowództwo po nim przejął Kazimierz Kamieński „Huzar”, który po reorganizacji patroli partyzanckich przeprowadzonej jesienią 1949 roku przydzielił „Lamparta” do oddziału por. Józefa Małczuka „Brzaska”, kierującego pracą konspiracyjną na całym lewobrzeżnym Podlasiu. „Lampart” uczestniczył w ostatniej walce tego bohaterskiego dowódcy, stoczonej 7 kwietnia 1950 roku pod Toczyskami Podbornymi.