Do grupy dołączył również Ołeksandr Semeniuta – miejscowy chłop ukrywający się przed poborem do armii – który został głównym dostawcą uzbrojenia dla organizacji.
Organizacja liczyła około pięćdziesięciu stałych członków i kilkuset sympatyków. Zajmowali się początkowo kolportażem anarchistycznych ulotek i odezw wśród ludności. W 1905 członkiem Związku Biednych Chłopów został Nestor Machno (w pierwszej akcji brał udział w 1906). Z uwagi na brak środków finansowych na bieżącą działalność (członkami były rzeczywiście osoby biedne lub skrajnie biedne) organizacja podejmowała zbrojne napady na lokalnych bogaczy, co nazywane było przez członków ekspropriacją.
W okresie od września 1906 do lipca 1908 Związek Biednych Chłopów prowadził zorganizowaną działalność zbrojną, obejmującą napady rabunkowe oraz zamachy na przedstawicieli lokalnych elit. Pierwszy udokumentowany napad miał miejsce 18 września (5 września według kalendarza juliańskiego) 1906. Celem był lokalny kupiec o nazwisku Pelszczyner. Trzej uzbrojeni członkowie organizacji otoczyli jego dom i zmusili go do wydania gotówki oraz kosztowności.