Ta metoda jest niebezpieczna, ponieważ takie same bloki tekstu jawnego są przekształcane w takie same szyfrogramy, przez co możliwe jest częściowe poznanie treści szyfrogramu bez jego odkodowywania.
Do ukrycia elementów charakterystycznych w zaszyfrowanych danych nie jest konieczne wydawanie oddzielnych kluczy dla każdego bloku. W 1980 roku, NIST opublikowało normę FIPS PUB 81, która określała cztery tzw. tryby działania szyfrów blokowych, gdzie każdy opisywał różne rozwiązanie dla szyfrowania zbioru bloków wejściowych. Pierwszy z nich to opisany powyżej prosty schemat elektronicznej książki kodowej(ECB). Dla kontrastu, każdy z pozostałych trybów opisuje proces, w którym kryptogram z jednego bloku jest wmieszany w dane następnego bloku. Do zainicjowania tego procesu niezbędna jest dodatkowa informacja wejściowa, która zostanie wmieszana w pierwszy blok. Informacja ta nosi nazwę wektora inicjującego.
Przykładowo, tryb CBC wymaga dowolnej wartości o długości bloku jako dodatkowego wejścia i dodaje go do pierwszego bloku tekstu jawnego tuż przed szyfrowaniem, następnie otrzymany szyfrogram jest sumowany z drugim blokiem tekstu jawnego itd.