W listopadzie 1942 roku lokomotywa otrzymała konwencjonalny sprzęg śrubowy ze zderzakami. Od 1943 roku do końca wojny przydzielono ją na stan warsztatów w Brunszwiku.
Odbiór techniczny lokomotywy 61 002 odbył się dopiero na przełomie lat 1939 i 1940, w związku z czym nie miała ona okazji prowadzić składu Henschel-Wegmann-Zug. Podobnie niewykorzystany pozostawał zbudowany w 1940 piąty wagon składu, który wraz z czterema pierwotnymi przetrwał wojnę, a w 1946 roku znalazł się wraz z pozostałymi na stacji Hamburg-Langenfelde.
Po zakończeniu wojny Pierwsza lokomotywa po wojnie znalazła się w brytyjskiej strefie okupacyjnej i została przypisana do lokomotywowni Hanower, jednakże używano jej rzadko – w okresie od lipca 1945 roku do marca 1946 prowadząc pociągi pasażerskie pokonała około 40 000 kilometrów. W 1947 roku przeprowadzona została jej naprawa główna, po czym od 23 października 1948 r. parowóz stacjonował w lokomotywowni Bebra, gdzie był eksploatowany do maja 1949 roku. W listopadzie 1950 roku wróciła do ruchu, pokonując 3000-10000 kilometrów miesięcznie. 2 listopada 1951 roku parowóz doznał poważnego uszkodzenia w wypadku kolejowym w Münster, w związku z czym 14 listopada 1952 r.