został wycofany z eksploatacji i w 1957 roku pocięty na złom.
Z kolei lokomotywa 61 002 pozostała w Dreźnie i była eksploatowana w ruchu pasażerskim w kierunku Czech do Bad Schandau. Od roku 1950 eksploatowano ją przy prowadzeniu pociągów ekspresowych Lipsk – Berlin Anhalter Bahnhof (następnie Lichtenberg lub Ostbahnhof). Eksploatacja pojedynczej maszyny była kłopotliwa, w związku z czym zainteresowano się jej użyciem do celów badawczych, tj. możliwości jazdy z prędkościami powyżej 160 km/h. W związku z tym w 1961 w warsztatach w Meiningen dokonano poważnej przebudowy parowozu, który otrzymał nowy numer 18201, nowy kocioł oraz nowe cylindry, dzięki czemu osiągnął on prędkość 180 km/h. W 2002 lokomotywa ta została gruntownie wyremontowana i od tej pory znajduje się w posiadaniu firmy Dampf-Plus GmbH należącej do Christiana Goldschagga i Axela Zwingenbergera.
Pozostające po II wojnie światowej wagony zostały przejęte przez koleje zachodnioniemieckie i przebudowane w zakładach Wegmann dla potrzeb uruchomionego w r. 1954 pociągu pospiesznego „Blauer Enzian”, kursującego między Hamburgiem oraz Monachium. Jednakże już w kwietniu 1959 obsługę tej relacji przejęły nowe wagony.