Blodwen Davies, teozof, była autorką pierwszej biografii Thomsona. W 1935 roku napisała, iż „duch Toma Thomsona ciągle przemawia pełnym głosem poprzez szerokie, radosne pociągnięcia pędzlem”. Inny teozof, Fred Housser, opisał w 1926 roku obraz jako „dewocyjne, medytacyjne studium. Pojedyncze drzewo wznosi się rozpościerając maswerk swoich konarów i gałązek, niczym pulsujące żyły matki natury ... [ktoś] mógłby sądzić, że drzewo to jest dla Thomsona, czciciela natury tym, czym symbol krzyża dla średniowiecznego mistyka”.
Thomson wywarł istotny wpływ na członków Grupy Siedmiu, w tym na Lawrena Harrisa, którego twórczość popierał. W przeglądzie wydanym z okazji inauguracyjnej wystawy, jaka miała miejsce w 1926 roku w Art Gallery of Toronto, Harris odrzucił większość zaprezentowanych tam dzieł sztuki amerykańskiej, zachowując wyrazy uznania między innymi dla Zachodniego wiatru i Sosny Banksa: „te dwa obrazy zawierają nieprzemijalne cechy [obrazów] najwybitniejszych starych mistrzów. Dewocyjny nastrój Sosny Banksa jest taki sam jak Madonny z Dzieciątkiem Giovanniego Belliniego.