Arthur Lismer, inny członek Grupy Siedmiu, również skomentował obraz Thomsona. Pisząc w 1930 roku stwierdził, że Sosna Banksa to dzieło „znaczącej formy ... artysta myśli najpierw o rzeczy wielkiej – a pomysł w tym obrazie jest rzeczą największą. To jak symfonia w muzyce. Wszystkie instrumenty odgrywają swoją partię, a żaden nie wychodzi poza współbrzmienie całości ... tematem obrazu jest ruch w przestrzeni. Pionowe linie pnia drzewa przydają mu spokoju; poziome linie brzegu dopełniają go dodając mu mocy; zaokrąglone masy wzgórz powtarzają okrężny rytm masy liści, nadając całej kompozycji mocny ruch i rytm”.
Peter Mellen, autor książki The Group of Seven (1970), pisał o „doskonałym spokoju dzieła. Jest wieczór – niebo i jezioro są idealnie spokojne, namalowane szerokimi, płaskimi i poziomymi pociągnięciami pędzla. Efekt ten wzmacniają również miękkie fiolety, róże i zielenie. Przeciwwagę dla mocnych, poziomych linii stanowią opadające, czerwone macki nagich gałęzi sosny, pionowe linie drzew i krzywizny wzgórz ... [Thomson] w tym obrazie osiąga czystą poezję, łącząc intuicyjne wyczucie natury z niemal klasycznym opanowaniem techniki”.