Świątynia została zbudowana z cegły i kamienia, otynkowana jest jedynie od zewnątrz. Posiada trzy nawy i wydłużone prezbiterium, nawa główna jest znacznie wyższa od obu bocznych. Sklepienie składa się z dwóch dużych płaszczyzn, przedzielonych łukami oraz mniejszej nakrywającej chór. Od północnej strony do bocznej nawy przylega zbudowana na planie kwadratu dawna kaplica św. Antoniego. Do północno-zachodniego narożnika fasady przylega niewysoka, ośmioboczna wieża, w której znajduje się spiralna klatka schodowa prowadząca na chór. Przestrzeń kościoła jest podzielona kolumnami i filarami, które dzielą halę na nawy. Nawy boczne maja dwa razy krótsze przęsła, które podtrzymują naprzemiennie filary i pilastry.
Projektując świątynię Jan Sas-Zubrzycki stworzył również projekt ołtarza głównego, który w wyniku konfliktu z zakonnikami nie został zrealizowany. Neobarokowy, jednoczęściowy ołtarz z ciemnego drewna zaprojektował Jan Wojtowicz. Na dzwonnicy powieszono trzy dzwony, każdy innej wielkości, Aleksander (największy), Czesław (średni), Józef (najmniejszy), które odlano w pracowni ludwisarskiej Rudolfa Mateisela.