następną była Sombrero, a za nią Fort George. Wojska założyły obóz i zaczęły przygotowywać się do oblężenia. Setki saperów i robotników przenosiły na przyszłe pole bitwy zaopatrzenie i broń. Żołnierze drążyli okopy, sypali szańce i bunkry, a nawet konstruowali krytą drogę, która miała osłaniać przemieszanie się żołnierzy przed nieustannym ostrzałem brytyjskich dział i moździerzy. 12 kwietnia Gálvez, który wyjechał na linię frontu by obejrzeć umocnienia twierdzy, został ranny na skutek wybuchu nieprzyjacielskiego pocisku, więc dowodzenie przejął pułkownik José de Ezpeleta, przyjaciel Gálveza.
Czoktawowie, chcąc przyjść z pomocą obrońcom Fortu George, zaatakowali 19 kwietnia siły oblężnicze wywołując zamieszanie w hiszpańskich szeregach; tego samego dnia dostrzeżono na wodach Zatoki Meksykańskiej sporą grupę okrętów kierującą się w stronę Pensacoli. W pierwszej chwili podejrzewano, że to brytyjskie posiłki, ale okazało się, że to kombinowana flota hiszpańsko-francuska z Hawany. Dowodzili nią admirałowie José Solano y Bote i François Aymar de Monteil, a na pokładzie jednego z okrętów znajdował się marszałek polny Juan Manuel de Cagigal.