Po powrocie został członkiem Komitetu Okręgowego (KO) KPP Górnego Śląska, działał też w Lewicy Związkowej. W latach 1934–1935 sekretarz podokręgu rybnickiego, później podokręgu w Lipinach. We wrześniu 1939 przedostał się do Lwowa, a w 1940 na Ural, gdzie pracował w hucie. Jesienią 1941 wstąpił do PSZ w ZSRR, z którą w lipcu 1942 ewakuował się do Iranu. W połowie 1943 podjął pracę w fabryce w Teheranie, 1944 przeniósł się do Moskwy, skąd został skierowany do działalności w kraju. W Lublinie wstąpił do PPR, w styczniu 1945 wraz z kierowaną przez Aleksandra Zawadzkiego grupą operacyjną wrócił na Górny Śląsk z zadaniem tworzenia Okręgowej Komisji Związków Zawodowych (OKZZ), której został sekretarzem. Od marca 1945 zastępca dyrektora huty „Kościuszko”. Członek Miejskiej Rady Narodowej i Komitetu Miejskiego (KM) PPR. Delegat na I Zjazd PPR w grudniu 1945 w Warszawie. Od 1947 zastępca dyrektora fabryki śrub w Żywcu, potem kopalni Turów i kopalni węgla brunatnego w Łęknicy. Od 1951 pracownik Okręgowego Urzędu Górniczego w Chorzowie, od maja 1955 w Rudzie Śląskiej. Ukończył technikum górnicze w Bytomiu. Wielokrotnie był sekretarzem POP PZPR i członkiem KM PZPR w Rudzie Śląskiej.