Zwiedził Kioto i Narę, następnie odbył letnie odosobnienie w Manpuku-ji i jesienią pożeglował do Nagasaki, skąd planował popłynąć do Chin. Ostatecznie nigdy do ojczyzny nie powrócił. Poznał lokalnego daimyō Ogasawarę, którego zgoda była konieczna do opuszczenia Japonii, który został jego patronem i świeckim uczniem. Pan Ogasawara wydał zgodę Jifeiowi na opuszczenie Japonii jednak zaproponował mu zostanie opatem założycielem nowego klasztoru Fukuju. Jifei przyjął tę propozycję i piastował to stanowisko przez trzy lata. W 1668 roku przybył do NagasakiHelen J. Baroni. Obaku Zen. s. 62..
Choć w ciągu swoich 15 lat, które spędził w Japonii, miał tylko pięciu spadkobierców, to pod jego kierunkiem praktykowało wielu Japończyków, nawet takich, którzy potem stali się spadkobiercami np. Mu’ana Xingtao. Jifei i Mu’an różnili się osobowościami. Mu’an był opatem klasztorów i prezentował się zawsze poważnie, zwłaszcza w sytuacjach formalnych. Natomiast Jifei reprezentował wolność i spontaniczność kojarzoną z mistrzami chan klasycznego okresu rozwoju chanu. Potrafił zniszczyć swoją bardzo cenioną kaligrafię, aby w ten sposób zademonstrować, iż słowa nie mogą przekazywać Dharmy.