Pomimo synkretycznego charakteru XVII-wiecznego chanu, który włączył elementy konfucjanizmu (np. miłość synowska) i innych tradycji buddyjskich (nianfo) Szkoły Czystej Krainy, Jifei szczególnie podkreślał rolę praktyki medytacyjnej. Jak sam powiedział: „Buddyjska praktyka skupia się na postrzeganiu czyjegoś umysłu i zasianiu nasion błogości z czyjegoś prowadzenia się. Medytacja jest fundamentalnym sposobem zobaczenia czyjegoś umysłu (...)”. Nianfo (jap. nembutsu) traktował jako zręczne środki pomocne w osiągnięciu duchowego celu. Jako członek linii przekazu mistrza Linji Yixuana Jifei stosował całą gamę środków używanych w tym stylu nauczania: okrzyki, klapsy, uderzenia itd., chociaż może nie stosował ich tak często jak jemu współcześni mistrzowie.

Mistrz wykorzystywał także swoją poezję jako środek do komunikacji z ludźmi, zwłaszcza patronami. Większość z jego literackiej twórczości należy do prac związanych z kaligrafią, poezją i prozą wyrażanych w literackiej chińszczyźnie. Końcowy okres jego życia w Japonii cechuje to, że działał jako koneser chińskiego malarstwa tworzonego przez intelektualistów.