12 września 1839 został wyświęcony na biskupa budzińskiego. Jako ordynariusz tejże eparchii zreorganizował na jej terenie życie parafialne. W czasie Wiosny Ludów powstańczy rząd węgierski zaproponował mu stanowisko zwierzchnika serbskich instytucji prawosławnych w ramach rządowego ministerstwa oświaty. Chociaż odmówił bezpośredniej współpracy z węgierskimi instytucjami, musiał zgodzić się na objęcie kierownictwa nad cerkiewnymi strukturami na obszarze opanowanym przez powstańców, chociaż rząd węgierski ogłosił serbskiego patriarchę Józefa zdrajcą.
24 czerwca 1848 Platon zgodził się, bez akceptacji patriarchy Józefa, objąć katedrę Baczki. Stało się to początkiem konfliktu między obydwoma hierarchami, którzy trwał trzy lata. Pogodzić obydwu hierarchów bez powodzenia starał się władyka czarnogórski Piotr II Petrowić-Niegosz. W 1850 Platon wyjaśniał motywy swojej decyzji na łamach wydanej w Wiedniu pracy Analitika. Rok później hierarchowie doszli do porozumienia, jego warunkiem miało być jednak spalenie wszystkich egzemplarzy Analitiki.