Używana od tej pory nieoficjalna nazwa monasteru odnosi się do jego imieniaHistoria monasteru na stronie Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji.
Odbudowany monaster został zniszczony przez Turków ponownie, jednak również tym razem, na przełomie XVIII i XIX w., został odbudowany z inicjatywy ks. Miljka Risticia, którzy złożył w monasterze śluby zakonne z imieniem zakonnym Melecjusz. Spokrewniony z Jerzym Czarnym, Melecjusz wspierał pierwsze powstanie serbskie, przez co Turcy po raz kolejny zniszczyli monaster Miljkov. Melecjusz przeżył jednak i doprowadził do restytucji wspólnoty, która już w 1818 ponownie jest opisywana w źródłach jako czynny klasztor. Po śmierci mnicha jego grób zaczął być traktowany przez miejscową ludność jak miejsce święte. Monaster serbsko-rosyjski 300px|right|thumb|Wspólnota monasteru Miljkov w czasie wizyty Pierwszego Hierarchy Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji metropolity Antoniego (w białym kłobuku). Po obu stronach metropolity siedzą archimandryta Ambroży (z lewej) i biskup Tichon (z prawej). Wśród mnichów w górnym rzędzie z lewej Jan (Maksymowicz) i Antoni (Sinkiewicz), przyszli biskupi. W dolnym rzędzie w środku posłusznik Artiemij, późniejszy biskup Antoni (Miedwiediew) Po rewolucji październikowej do monasteru zaczęli przybywać na emigrację mnisi rosyjscy.